uStronie Rumburaka

Proste zasady

Pismo i wymowa
Pismo hebrajskie ma kierunek z prawej strony ku lewej. Nie stosuje się w nim wielkich liter. Nie łączy się liter w piśmie odręcznym.

Spółgłoski — Pismo hebrajskie jest pismem spółgłoskowym. Alfabet składa się z 22 liter, odpowiadającym spółgłoskom. Niektóre litery wymawia się jednakowo (ש-ס, ק-כ, ט-ת, ו-ב). Pięć głosek zmienia pisownie, kiedy znajdują się na końcu wyrazu (ץ, ף, ן, ך, ם ).
Dla rozróżnienia wymowy niektórych spółgłosek stosuje się znaki diakrytyczne (kreski i kropki). Na przykład litera ש; odpowiada głosce S, gdy kropka znajduje się z lewej strony u góry — lub głosce SZ, gdy kropka znajduje się z prawej strony, u góry.
Litera ה (he) wymawiana jest bardzo słabo, w przeciwieństwie do liter: ח (CHET) oraz כ/ך (CHAF / CHAF końcowe). Przypuszczam, iz w dawnym języku polskim również istniała wyraźna różnica w wymowie, między H a CH, która z czasem uległa zatraceniu, a pozostała jedynie w pisowni. Hebrajskie litery: ח oraz כ/ך oddawane są w polskim alfabecie przy pomocy znaku CH. Hebrajskie ה w polskiej transkrypcji zapisujemy przy pomocy H. Uważam to za bardzo trafne tłumaczenie.
ה (H) wymawia się w języku hebrajskim bardzo słabo, wręcz zanikająco. Na końcu wyrazu ה przyjmuje przeważnie wygłos A albo E. Na początku wyrazu przeważnie słyszymy hA, a w środku wyrazu słabe ה przyjmuje bardziej brzmienie samogłoski, zależnej od melodii danego słowa (hI, hU, hO, hA)

Samogłoski — w alfabecie hebrajskim nie ma odrębnych liter, oznaczających samogłoski. Oznacza się je znakami diakrytycznymi (wspomnianymi wyżej kropkami i kreskami) lub literą ו (WAW), która w tekście może być wymawiana jako U lub O. Podwójne וו we współczesnej hebrajszczyźnie bezwzględnie wymawiane jest jako W.
Trzy litery, gdy występują na końcu wyrazu lub zgłoski, nie są wymawiane, jeśli nie mają odpowiedniego znaku diakrytycznego.
W wokalizacji hebrajskiej nie słychać wcale samogłoski Y, która , przy wyrazach pochodzenia zagranicznego, wymawiana jest jak I.

Krótko o języku hebrajskim, wraz z tłumaczeniem

היום  עברית  היא  שפה  חיה.   אנשים  בישראל  מדברים  עברית  בבית,  ברחוב  ובכל  מקום.   אבל  לא  תמיד  זה  היה  כך.   כ-1800  שנה   היהודים  לא  דיברו  עברית.   הם  ידעו  לקרוא  עברית  ולהתפלל  בעברית,   הם  הבינו  את  התנ''ך,  אבל  לא  ידעו  עברית  של  יוםיום
היהודים  לא  רצו  לחזור  אל  העברית.  הם  אמרו  שהעברית  היא  שפה  קודש,  ולכן  אסור  לדבר  עברית,  מותר  רק  להיתפלל  בעברית.  הרבה  אנשים  אמרו,  שבן  יהודה  משוגע.  העברית  היא  שפה  מתה,  אין  בעברית  מספיק  מילים  ואין  עברית  של  יוםיום
אבל אליעזר  בן  יהודה  דיבר  תמיד  עברית,  גם  ברחוב,  גם  עם  חברים  וגם  בבית  עם  האישה  והילדים.  הוא  חיפש  מורים  לעברית  בכל  הארץ  ומצא  כמה  'משוגעים'.  הם  לימדו  עברית  בבתי  ספר,  ודיברו  בשיעורים  רק  בעברית.    בן  יהודה  גם  כתב  מילון  היסטורי  גדול  וחשוב  לעברית.  יש  במילון  שלו  מילים  מהעברית  של  תנ''ך  וגם  הרבה  מילים  חדשות  של  בן  יהודה.   למשל:  חייל, מילון,  רכבת,  עיתון,  אופנה,  משרד,  גלידה  ועוד

Dziś język hebrajski to żywy język, stale się rozwijający. Ludzie w Izraelu używają go w domu, na ulicy i wszędzie. Ale nie zawsze tak było. Przez około 1800 lat Żydzi nie rozmawiali po hebrajsku. Potrafili czytać i modlić się w tym języku. Rozumieli też Biblię ale nie praktykowali go w mowie codziennej.
Dopiero w XIX wieku zdołano przywrócić hebrajszczyznę do życia z niebytu, (podobnego do tego, jaki cechuje mowę łacińską dzisiaj). Stało się to głównie za sprawą Eliezera Ben Jehudy (nazywanego przez samych Żydów szaleńcem) i jemu podobnych „wariatów”. Żydzi bowiem nie chcieli wracać do hebrajskiego, mówiąc, że to język święty i dlatego nie wolno rozmawiać po hebrajsku — można jedynie modlić się w tym języku. Uważali oni, iż hebrajski jest językiem martwym, i nie ma w nim dość słów, aby używać go na co dzień.
Ale Ben Jehuda mówił zawsze po hebrajsku: na ulicy z obcymi i z przyjaciółmi, a także w domu, z żoną i dziećmi. Szukał nauczycieli hebrajskiego w całym kraju i znalazł kilku „szaleńców”. Nauczali oni hebrajskiego w szkołach, na lekcjach mówiąc wyłącznie po hebrajsku. Napisał tez Ben Jehuda Wielki Słownik Języka Hebrajskiego, gdzie umieścił słowa pochodzące z Biblii, a także wiele nowych słów, wymyślonych przez niego, a które weszły obecnie do codziennej mowy hebrajskiej (na przykład: pociąg, gazeta, moda, biuro, lody i inne…)
W ślady Ben Jehudy poszło wielu. Już w 19-wieku ukazują się w Niemczech, Rosji i Polsce oryginalne hebrajskie tłumaczenia współczesnej literatury europejskiej. A od 1948 roku hebrajski jest językiem urzędowym w Izraelu