BIBLIJNY PUNKT WIDZENIA
• Stary Testament głosi nienawiść i zemstę, ‘oko za oko i ząb za ząb’. Wszystko to zostało zastąpione Nowym Testamentem, który uczy miłości i przebaczania”.
• „Dzisiejszych chrześcijan Stary Testament nie obowiązuje, i dlatego nie ma potrzeby go czytać”.
CZY zdarzyło ci się kiedyś wysunąć takie zarzuty albo czy słyszałeś, jak inni je powtarzają? Czy Stary Testament (Pisma Hebrajskie) rzeczywiście jest martwy i nieaktualny i czy zastąpiono go Nowym Testamentem (Chrześcijańskimi Pismami Greckimi)? Co na ten temat jest powiedziane w Biblii?
Ciekawe, że sam Nowy Testament mówi, iż przymierze Prawa, to znaczy umowa, którą Bóg zawarł ze starożytnym narodem izraelskim, jest przestarzała i dlatego chrześcijanie jej nie podlegają (Efezjan 2:15; Hebrajczyków 8:13). Co prawda, to przymierze Prawa wchodzi w skład Starego Testamentu, ale ów Testament zawiera nie tylko przymierze Prawa.
Trzy elementy składowe Starego Testamentu sprawiają, że ma on dla nas doniosłe znaczenie:
- bardzo ważne sprawozdanie historyczne,
- budująca poezja oraz
- krzepiące wiarę proroctwa.
Wszystko to ma ogromne znaczenie dla dzisiejszych chrześcijan. Rozważmy to.
• Historia biblijna
Pierwsze 17 ksiąg Starego Testamentu - od Księgi Rodzaju do Księgi Estery - zawiera sprawozdanie historyczne o tym, jak Bóg postępował z człowiekiem, od chwili stworzenia go aż do V wieku przed naszą erą. Nie chodzi tu tylko o dawne dzieje! Chrześcijański apostoł Paweł napisał: „Otóż wszystko to [co powie dziano w Starym Testamencie] spotykało ich dla przykładu i zapisano to jako przestrogę dla nas [chrześcijan], na których przyszły końce systemów rzeczy” (1 Koryntian 10:11).
Dlaczego, zdaniem apostoła Pawła, te doniesienia historyczne miały dotyczyć chrześcijan, którzy przecież żyli setki lat później? Po prostu dlatego, że w ciągu wieków nie zmieniła się natura ludzka ani nie zmienił się Bóg (Malachiasza 3:6). Chrześcijański uczeń Jakub napisał o Jehowie Bogu: „U Niego nie ma odmiany obracającego się cienia” (Jakuba 1:17). Cień rzucany przez słońce zmienia się i jest najkrótszy w południe, a najdłuższy o zachodzie. Ale z Jehową jest inaczej; Jego osobowość jest niezmienna.
A zatem ze sposobu, w jaki Jehowa postępował z patriarchami, z Izraelem nad Morzem Czerwonym i na pustyni oraz z wielu innymi ludźmi, możemy się dużo nauczyć. Jeśli na przykład Bóg oburzał się na Izraelitów za uprawianie bałwochwalstwa lub rozpusty, to nie podoba Mu się również, gdy się w to wdają chrześcijanie (1 Koryntian 10:1-12). Nawet przymierze Prawa, choć nie obowiązuje chrześcijan, to jednak dzięki zasadom, które legły u jego podstaw, stanowi źródło cennych informacji o osobowości Jehowy.
• Poezja i proroctwa Biblii
Następne pięć ksiąg — od Hioba do Pieśni nad Pieśniami — to księgi poetyckie. Są one jednak czymś więcej niż tylko dobrą literaturą, ponieważ ich treść podnosi na duchu i często jest oparta na wydarzeniach historycznych. Kogóż by nie wzruszyły Psalmy? A któżby nie zauważył zawartych w Księdze Przysłów praktycznych rad na temat uczciwości, zazdrości i innych spraw w stosunkach międzyludzkich? (Przysłów 11:1; 14:30). Bez wątpienia księgi te są dzisiaj równie pożyteczne, jak zaraz po napisaniu.
Ostatnich 17 ksiąg Starego Testamentu — od Izajasza do Malachiasza — to księgi prorockie. Są w nich wypowiedzi starożytnych proroków hebrajskich oraz, podane setki lat naprzód, żywe opisy przyjścia Mesjasza na ziemię. Sprawozdania ewangeliczne Nowego Testamentu ukazują spełnienie się dziesiątków takich proroctw, i to w najdrobniejszych szczegółach. Rozpatrywanie dokładności tych proroctw niewątpliwie umacnia naszą wiarę w Jezusa Chrystusa, którego Bóg wysłał na ziemię w celu wybawienia ludzkości.
• Czy są sprzeczne?
Ale czy da się wyjaśnić różnice między Starym a Nowym Testamentem? Zilustrujmy to przykładem. Ojciec może karcić każdego z dwóch synów w inny sposób, bo każdy ma inną osobowość. Podobnie ton pouczeń Jehowy podanych w Starym Testamencie, a skierowanych do Izraela, ludu oddanego Mu z racji pochodzenia, różni się od tonu pouczeń zawartych w Nowym Testamencie, a odnoszących się do chrześcijańskiego zboru — grona ludzi oddanych Mu z własnej woli.
A zatem bliższe zbadanie Biblii wskazuje, że te dwie jej części, nie są sprzeczne, tylko się uzupełniają. Obie są potrzebne, „aby człowiek Boży był w pełni przygotowany” (2 Tymoteusza 3:16-17).
Czy Stary Testament rzeczywiście pozwala, na przykład, na osobistą zemstę, podczas gdy Nowy Testament ją potępia? Nic podobnego! Zarówno jeden, jak i drugi radzą nam miłować nieprzyjaciół, podkreślając, że pomsta należy do Boga (por. Powtórzonego Prawa 32:35, 41 i Przysłów 25:21-22 z Rzymian 12:17-21). Gdy Stary Testament podaje zasadę „oko za oko” i „ząb za ząb”, w gruncie rzeczy nie chodzi o osobisty odwet, ale o sprawiedliwe wyrównanie strat, które miał prawo nakazać upoważniony do tego sąd (Wyjścia 21:1, 22-25).
Stary Testament nie jest, więc, ani przestarzały, ani sprzeczny z resztą Słowa Bożego. Biblia poświadcza, że dla dzisiejszych chrześcijan jest on tak samo żywy i aktualny, jak Nowy Testament. Pamiętajmy o słowach Jezusa Chrystusa: „Człowiek ma żyć nie samym tylko chlebem, lecz każdą wypowiedzią pochodzącą z ust Jehowy”. A wypowiedzi te znajdują się nie tylko w Chrześcijańskich Pismach Greckich, lecz także w Pismach Hebrajskich (Mateusza 4:4; por. Powtórzonego Prawa 8:3).
