Morze Czerwone to jeden z najcieplejszych i najbardziej słonych obszarów morskich na ziemi. W wielu miejscach wybrzeża widać pagórki soli
Morze Czerwone leży na styku Afryki i Azji. Kanał Sueski łączy je z Morzem Śródziemnym. Żegluga po tym podłużnym akwenie jest niełatwa z powodu licznych raf koralowych.
Morze Czerwone jest odnogą Oceanu Indyjskiego. Łączy się z nim poprzez Zatokę Adeńską. Za jego kraniec południowy uważana jest Cieśnina Bab al-Mandab („Brama Łez”), a północny — miasto Suez.
Morze Czerwone znajduje się w interesującym geologicznie Rowie Wschodnioafrykańskim. Jego wybrzeża otoczone są górami, dochodzącymi do 2 500 m wysokości. W ostatnim okresie epoki lodowcowej, Morze Czerwone zostało odcięte od sąsiadującego z nim oceanu, dlatego ma tak duże znaczenie dla badaczy fauny i flory mórz. Zajmuje powierzchnię 438 000 km2, temperatura wody dochodzi miejscami do + 60°C, a zawartość soli do 42%.
Fauna i flora Morza Czerwonego są jedyne w swoim rodzaju. Niezwykłe bogactwo gatunków wykazują zwłaszcza rafy koralowe i ławice małżów. Morze jest więc niezwykle atrakcyjne dla naukowców i amatorów nurkowania. Dzięki Kanałowi Sueskiemu Morze Czerwone stało się dla żeglugi towarowej jednym z najbardziej uczęszczanych akwenów na świecie. W dochodzących do 25 m grubości osadach dennych naukowcy odkryli bogate złoża rud.
Są one, obok ropy naftowej i żeglugi, jednym z głównych źródeł dochodów krajów regionu.
Rafy koralowe w Morzu Czerwonym to raj dla nurków.Powszechnie znana jest biblijna historia Mojżesza, który — wyprowadzając naród Izraela z Egiptu — rozdzielił wody Morza Czerwonego. Jednak pierwsze wzmianki historyczno-naukowe na temat Morza Czerwonego zawdzięczamy nie Egipcjanom czy Izraelitom, lecz pismom Greka, Hippalesa. Dzięki niemu ówczesny świat dowiedział się o tym akwenie, co miało istotny wpływ na rozwój handlu między Europą [Azją,.
Jednak prawdziwe znaczenie Morza Czerwonego docenił dopiero Napoleon. Podczas francuskiej okupacji Egiptu, w końcu XVIII w., wielki wódz polecił zająć także Morze Czerwone. W 60 lat później Francuzi, którym przewodził Ferdinand Lesseps, założyli spółkę w celu zbudowania Kanału Sueskiego. Droga wodna miała połączyć deltę Nilu, a tym samym i Morze Śródziemne, z Morzem Czerwonym. Kanał oddano do użytku w 1869 r. i jest on do chwili obecnej jedną z najbardziej uczęszczanych dróg wodnych na świecie. W czasach imperializmu ta ważna trasa wodna do Azji była przedmiotem zaciekłych walk. W 1882 r. rejon Kanału Sueskiego opanowali Brytyjczycy, którzy zbudowali tu swoje bazy. W 1888 r. państwa regionu podpisały Konwencję Konstantynopolitańską, gwarantującą okrętom wojennym i handlowym wszystkich krajów swobodne korzystanie z Kanału Sueskiego i zabraniającą wszelkich działań wojennych skierowanych przeciwko kanałowi i jego obiektom. Mimo to, w wyniku wojny izraelsko-arabskiej, Kanał Sueski był zablokowany przez osiem lat i został ponownie otwarty dla żeglugi dopiero w 1975 r.
)
